ඇ‍ය යන්න ගියා මැකිලා...

හිත් මඩල යට පිපී උන්

පුංචිම පුංචි සමන් මල

පරවෙලා...

මටවත් නොකියාම

යන්න ගොස් ලෝකයෙන්

ඈතටම...

එදා සහ මෙදා...

එදා මතකයන්

මෙදා හිත රිද්දද්දී

මක් කරන්නද මං

අඩනවා ඇරෙන්නට...

කාටත් හොරා නුඹ පුන් සද උනා මට...

ජීවිතේ අමාවක ආ වෙලාවක

කාටත් හොරා නුඹ පුන් සද උනා මට

ඒත්...

එක මොහොතකින්

බැසගියා ආයෙමත් නුඹ

අදුරු කර මගේ ලොවම

කලුවරයි ආයෙමත් මගේ ලොවම...

කදුළු...

හේතුවක්

නැතුවාම

නෙත් කෙවෙනි

තෙමන අපූරුව

පෙර මතක

සිහිකර

හොරෙහින්...

කරුමක්කාරයා ගන්ධබ්බ අවදියක...

කරුමක්කාරයා දැන් ඉන්නේ රික්තයක් ඇතුලේ ඒකයි ලියාගන්න කිසිම දෙයක් නැත්තේ තිබුනත් හිත එක තැනක තියාගෙන ලියන්න අමාරුයි.සතුටත් නැති දුකත් නැති අතරමගකයි දැන් කරුමක්කාරයා ඉන්නේ.කරුමක්කාරයගේ ඇස්වල දැන් කදුලුත් නැහැ තොල්වල හිනාවත් නැහැ.හරියටම කෝමා හැදිලාවගේ.හැමදාම මාත් එක්ක හිටපු සමහරු පහුගිය ටිකේ මාව හොයල තිබුනා.ස්තුතියි.මම තාම ඉන්නවා ගන්ධබ්බ අවදියක.....

අදුර සුන්දරයි...

නොපෙනී ගියත්

හැමදේම
දුකක් ලැබුනත්

අදුර ආවාම

එක අතකට

හොදයි

පාට නොපෙනෙන

අදුර

හිත නොරිදන...

මෙහෙ ඉස්සර වගේම...

මෙහෙ

ඉස්සර වගේම

දැන්

එහා පැත්තෙත්

මල් පිපෙනවා ඇති

ඒත්

තහනම් යන්න මට

ඒ පැත්තට

මේ පැත්තේ නියගය

එක අතකට හොදයි...